Кина ги лансираше првите 12 од планираните 2.800 сателити за орбитална суперкомпјутерска мрежа.
Сателитите, изградени од ADA Space, Zhijiang Laboratory и Neijang High-Tech Zone, ќе можат сами да ги обработуваат податоците што ги собираат, наместо да се потпираат на компјутерите на Земјата да ја завршат работата.
Сателитите се дел од програмата „Star Compute“ на ADA Space и го претставуваат првиот сегмент од она што компанијата го нарекува Three-Body Computing Constellation. Секој од 12-те сателити има вграден модел на вештачка интелигенција со 8 милијарди параметри и може да изврши 744 тера-операции во секунда (TOPS), додека заедно можат да се справат со 5 пета-операции во секунда (POPS). Тоа е многу повисоко од 40-те TOPS потребни за Microsoft Copilot PC. Крајната цел е да се има мрежа од неколку илјади сателити, постигнувајќи 1.000 POPS.
Според Space News, сателитите комуницираат едни со други со брзина до 100 Gbps користејќи ласери и делат 30 терабајти меморија. Лансираните сателити носеа научен товар, вклучувајќи детектор за рендгенски зраци за снимање на краткотрајни космички феномени како што се гама зраците. Сателитите исто така имаат можност да создаваат 3D дигитални близнаци од податоци, кои можат да се користат за цели како што се итни интервенции, игри и туризам.
Придобивките од поседувањето вселенски суперкомпјутер одат подалеку од заштеда на време за комуникација. Традиционалните сателитски преноси се бавни, а помалку од 10 проценти од сателитските податоци стигнуваат до Земјата поради фактори како што се ограничениот пропусен опсег и достапноста на копнени станици.
„Орбиталните центри за податоци можат да ја искористат сончевата енергија и да ја зрачат својата топлина во вселената, намалувајќи ги енергетските потреби и јаглеродните отпечатоци“, рече Џонатан Мекдауел, вселенски историчар и астроном на Универзитетот Харвард.
Тој рече дека Соединетите Американски Држави и Европа би можеле да продолжат со слични проекти во иднина.
