Истражувачи во Норвешка открија огромна колекција животински коски од леденото време, што укажува на заедница која се борела да преживее.
Коски од огромна заедница од 46 животни се пронајдени во пештера стара 75.000 години во Норвешка, што овозможува прекрасен и редок поглед во исчезнатиот арктички свет.
Истражувачите неодамна ја открија и истражија пештерата Арне Овамгрота, која содржи значајна колекција животински коски кои датираат од пред 75.000 години. Тие го потврдија откривањето на 46 различни видови животни, што укажува на постоење на голема заедница која се здружила за да го преживее студот.
Нивните остатоци претставуваат најстар пример за животинска заедница во европскиот Арктик за време на овој потопол период од леденото време и даваат невиден прв поглед на заедница која се борева и евентуално не успеала да ги преживее климатските промени.
Според новата студија, авторите веруваат дека новооткриените коски ќе придонесат за денешните напори за зачувување, помагајќи да се разбере „отпорноста и ризикот од истребување во сегашноста“.
Меѓу остатоците се и коски од поларни мечки, моржови, гренландски видри, атлантски пуфинци, обични јидери, карпести кокошки и атлантски бакалар. Тие, исто така, пронашле леминзи (collared lemming), вид кој никогаш порано не е пронајден во Скандинавија и е изумрен во Европа.
Истражувачите открија дека температурите значително се зголемиле пред 75.000 години, дозволувајќи им на животните да влезат во пештерата. Коските од ирваси, морски свињи и слатководни риби, исто така, им даваат доказ на истражувачите дека реките и езерата се вратиле во областа.
Сликата за овој регион на Земјата стана појасна од кога било, бидејќи ретко се наоѓаат остатоци постари од 10.000 години. Овој недоволно проучен период за време на леденото време го означил топењето на мразот, што било доволно за да се поддржи заедницата на животни која се борела да преживее.
ДНК тестирањето покажа дека овие животни не преживеале кога температурите паднале на ледени и смртоносни нивоа. Ледените покривки се вратиле во регионот, спречувајќи каква било можност за миграција на друго место.
„Ова покажува како видовите адаптирани на студ се борат да се прилагодат на големите климатски настани. Исто така, има директна врска со предизвиците со кои се соочуваат денес на Арктикот, бидејќи климата брзо се затоплува. Живеалиштата во кои живеат овие животни денес се многу пофрагментирани отколку што биле пред 75.000 години, што им го отежнува движењето и адаптацијата на животинските популации“, рече д-р Сем Вокер од Универзитетот во Борнмут и Универзитетот во Осло.
„Важно е да се напомене дека ова било транзиција кон постуден период, а не периодот на затоплување што го доживуваме денес. Ова се видови адаптирани на студ, па ако во минатото се бореле да се справат со постудените периоди, ќе им биде уште потешко да се прилагодат на затоплувачката клима“, вели професорката Сане Боесенкол.
