Авторите на извештајот предупредуваат дека ако една земја одлучи самостојно да спроведе таков експеримент во еден регион, тоа би можело да предизвика екстремни суши и други временски нарушувања во други делови од светот.
Намалувањето на количината на сончева светлина што стигнува до Земјата би можело да го ублажи глобалното затоплување и да ја ограничи штетата предизвикана од климатските промени, тврди водечкото научно тело во Обединетото Кралство.
Сепак, Кралското друштво предупреди дека ваквите стратегии не се без ризик.
Здружението, кое ја започна научната револуција во XVII век, во нов извештај наведува дека новата технологија за враќање на сончевата светлина во вселената би можела да „купи време“ за мерките за намалување на емисиите на фосилни горива да стапат на сила.
Во извештајот се вели дека две стратегии - вбризгување рефлектирачки честички високо во атмосферата и прскање сол во облаците над морето - веројатно ќе бидат ефикасни и технички изводливи.
Сепак, авторите на извештајот предупредуваат дека ако една земја одлучи самостојно да спроведе таков експеримент во еден регион, тоа би можело да предизвика екстремни суши и други временски нарушувања во други делови од светот.
Професорот Кит Шајн, претседател на работната група што го изработи извештајот, рече дека може да дојде време кога светските лидери ќе заклучат дека модификацијата на сончевото зрачење (SRM) е „најмалку лошата опција“.
„Нема сомнение дали SRM е безбеден, бидејќи очигледно не е без ризик.“
„Сепак, можно е овие ризици да се сметаат за помалку штетни од ризиците што произлегуваат од недоволно ублажените климатски промени“, рече тој.
Во извештајот се наведува дека глобалните напори за намалување на емисиите на стакленички гасови сè повеќе изгледаат како да не се доволни за да се спречи зголемувањето на глобалната температура над 1,5°C, што многу научници го сметаат за „безбедна граница“.
Нова рунда разговори за климата на Обединетите нации е на прагот да започне во Бразил, но според сегашните политики, температурите до 2100 година веројатно ќе бидат најмалку 3°C повисоки од прединдустриските нивоа.
Работната група е убедена дека испраќањето аеросоли во стратосферата би била најперспективната опција за намалување на количината на сончева светлина што стигнува до површината на Земјата.
Авионите би летале на големи надморски височини, ослободувајќи сулфур диоксид.
Се вели дека постојат докази дека може да функционира. Ерупцијата на планината Пинатубо на Филипините во 1991 година исфрли 15 милиони тони сулфур диоксид во стратосферата, што ги намали температурите за 0,5°C во период од една до две години.
Компјутерските модели сугерираат дека ослободувањето на 8 до 16 милиони тони гас секоја година, и на северната и на јужната хемисфера, би можело да ги намали глобалните температури за 1°C.
Шајн тврди дека трошоците веројатно би изнесувале „неколку десетици милијарди долари годишно“.
Ова е далеку помалку од глобалните трошоци предизвикани од екстремни временски настани, како што се шумските пожари.
Ураганот Мелиса, кој стана посилен поради глобалното затоплување, предизвика штета и економски загуби до 52 милијарди долари низ Карибите, според податоците од AccuWeather.
Извештајот на Кралското друштво предупредува дека SRM нема да се справи со основната причина за климатските промени и не е замена за намалување на емисиите, но би можел да помогне во намалувањето на температурите бидејќи нивоата на јаглерод диоксид во атмосферата достигнуваат врв и почнуваат да опаѓаат. Ова би значело дека SRM потенцијално би можел да се користи повеќе од 100 години.
Авторите на извештајот предупредија дека вбризгувањето на сулфур во атмосферата мора да се спроведува глобално, со меѓународен договор и поддржано од науката.
Моделите покажуваат дека додавањето на сулфур диоксид на северната хемисфера би го оладило тој регион, но би можело да предизвика суша во регионот Сахел во Африка.
Додавањето гас само на јужната хемисфера, исто така, би предизвикало регионално ладење, но би можело да ја зголеми фреквенцијата и интензитетот на ураганите во Северниот Атлантик.
