Во 1945 година, кога завршила Втората светска војна, тоа не значело крај на неволјите за Горица (Гориција). Напротив, градот почнал вртоглаво да се празни.
Градот во италијанската покраина Фриули-Венеција Џулија, она што сега го знаеме како граница меѓу Италија и Словенија, бил поделен на два дела со црвен молив на мапа. Западната половина останала италијанска, додека источната половина станала Нова Горица, југословенска, денес словенечка. Еден град, две знамиња, без иднина за оние што останале.
Помеѓу 1945 и 1960 година, точно 15.000 луѓе заминале. Тие не биле случајни емигранти: биле горичани кои ги напуштале своите дневни соби, своите продавници, своите цркви. Избегале во Бразил, Аргентина, Соединетите Американски Држави. Бродовите биле полни со горичани. Италијанските конзуларни записи во Саун Паолу го документирале пристигнувањето на цели семејства, населба по населба.
Бројките зборуваат сами за себе. Во 1940 година Горица имала над 30.000 жители. Во 1951 година, првиот повоен попис изброил 20.000. Во 1980 година само 13.000. Преполовени. Речиси исчезнати.
Општинскиот архив сè уште ги чува регистрите за заминување. Тие се страници со имиња, занимања, дестинации. Занаетчии, работници, трговци. Луѓе кои имале длабоки корени, а потоа нагло ги прекинале.
Додека горичаните заминувале во странство, градот станувал празен простор. Затворени згради, запечатени продавници, плоштади каде што тишината била погласна од чекорите. Не станувало збор само за депопулација: тоа било бавно бришење од италијанската демографска карта.
Дури во 1989 година, кога границата со Југославија навистина се отворила, Горица повторно почнала да дише. Туристите се вратиле. Улиците биле повторно населени. Но, 15-те илјади што заминале помеѓу 1945 и 1960 година никогаш не се вратиле. Нивните корени станале сосем различни, на други јазици, под различно небо.
