Според експертските проценки, Германија е на пат да замени дури 150 милиони застарени прозорци со непремачкано изолационо стакло. Оваа ситуација би можела да генерира стотици илјади тони отпад годишно.
Во време кога градежниот сектор сè повеќе се стреми кон одржливи решенија, истражувачите од Минхен развија иновативен пристап што би можел значително да го промени начинот на кој се третира отпадното стакло.
Нивниот метод овозможува повторно користење на старите прозорски површини без потреба од процес на топење кој бара енергија, што претставува голем чекор напред во намалувањето на емисиите на јаглерод диоксид и зачувувањето на суровините.
Тим од Универзитетот за применети науки во Минхен смисли начин за веродостојна проценка дали веќе користеното рамно стакло ги исполнува техничките барања за инсталација во нови системи за прозорци.
Оваа идеја се базира на детална анализа на оптичките и механичките својства на материјалот, што отвора можност за негова директна повторна употреба.
Според експертските проценки, Германија е на пат да замени дури 150 милиони застарени прозорци со непремачкано изолационо стакло. Оваа ситуација би можела да генерира стотици илјади тони отпад годишно.
Тука истражувачите гледаат можност - наместо стаклото да се претвора во производи со пониска вредност како шишиња, стаклена волна или агрегат за полнење патишта, тоа би можело да се врати во својата оригинална функција.
Проценките покажуваат дека спроведувањето на овој пристап би овозможило повторна употреба на до 220.000 тони стакло годишно, што е еквивалентно на околу 11.000 камиони. Целта на проектот, според професорот Мартин Тајх од Унверзитетот во Минхен, е да се затвори циклусот на материјалите и да се намали отпадот на минимум.
Една од главните причини зошто старото стакло досега не се користело во новите прозорци е недостатокот на јасни критериуми за проценка на неговиот квалитет. Индустријата бара сигурни и докажани материјали, а досега не постоел метод што би можел точно да ги одреди техничките карактеристики на веќе користеното стакло.
За да се реши овој проблем, истражувачите спроведоа обемно тестирање на стотици примероци. Проектот го водеше Себастиан Вернли, кој со неговиот тим анализираше како визуелните дефекти влијаат врз цврстината на материјалот.
Како дел од истражувањето, секој примерок од стакло бил поставен на темна површина и осветлен за јасно да се видат оштетувањата на површината, како што се гребнатини.
Покрај тоа, беа спроведени тестови за свиткување, при што беше мерена отпорноста на материјалот на оптоварување до точката на дефект.
Резултатите покажаа јасна корелација помеѓу квалитетот на површината и механичката отпорност. Стаклото со помалку дефекти покажа значително поголема издржливост. Оваа врска беше потврдена како статистички значајна и важеше и за ново и за употребувано стакло.
Врз основа на овие наоди, развиен е нов концепт за контрола на квалитетот кој не бара уништување на материјалот. Наместо тоа, доволно е детално да се анализира стаклената површина за да се процени нејзината носивост и соодветноста за повторна употреба.
Истражувачите сега работат на автоматизирање на процесот, вклучително и развој на систем за скенирање што би можел да ја мапира стаклената површина и да ги класифицира оштетувањата, што би овозможило технологијата да се примени во индустриски услови.
Следната фаза е планирана за да се демонстрира економската одржливост на овој пристап. Според заклучоците на истражувачкиот тим, техничката изводливост не е спорна, додека најголемиот предизвик ќе биде интегрирањето на овој метод во масовното производство на прозорци.
