Денес ќе научиме за историјата на балтичките земји, односно трите републики на источниот брег на Балтичкото Море: Естонија, Латвија и Литванија.
Името на географскиот регион се должи на Балтите, индоевропско население кое се населило покрај балтичките брегови и кои зборувале еден од балтичките јазици. Вековната изолација на овие популации од остатокот на континентот придонела за зачувување на древните традиции.
Веќе за време на неолитот, различни популации (главно Балтите) различно се населиле во Литванија, Латвија и Естонија. На истата географска област, во повеќе или помалку различни епохи, се населиле Пруци, Јатвинги, Скалвијани, Кури, Селони, Семигали, Галинди, Летгали, Летонци, Ливонци, Литванци и Селонци. Првиот пишан опис на овие народи го има Тацит во неговото дело „De origine et situ Germanorum“.
За разлика од Западна Европа, каде што имало различни промени поради варварските инвазии, ситуацијата на Балтикот била постабилна, бидејќи различните популации, наместо да се формираат заедно, ја задржаа својата конформација. Само два века подоцна, дисоцијативната тенденција на заедниците во Литванија била обратна во корист на унитарен устав на различните етнички групи: така било формирано Војводството Литванија.
Истовремено со периодот на Крстоносните војни, на повик на Светата столица бил направен обид и во балтичките земји да се христијанизираат заедниците кои повеќе од која било друга се изолирале од историските настани на континентот. Биле формирани витешки религиозни редови со цел територијално да ги потчинат земјите што одбиле преобраќање.
Околу 1300 година, политичката рамка го видела Големото Војводство Литванија и Ливонската Конфедерација; со вториот управувал Ливонскиот ред. Со текот на времето, Ливонскиот ред се проширил, достигнувајќи го својот врв во XV век, со независноста од Тевтонскиот ред, кој влегол во криза по Битката кај Грунвалд. Политичката ситуација останала нестабилна во областа на Латвија и Естонија, поради конфликтите со Русите во Руско-Ливонската војна.
Додека Големото Војводство Литванија ја зголемило својата моќ (толку многу што станало најголемата држава во Европа во XV и XVI век), Конфедерацијата влегла во бавен пад што кулминирало со распаѓањето на Ливонскиот ред по преобраќањето во лутеранство на Големиот мајстор Готард Кетлер. Латвија и дел од Литванија станале дел од Војводството Курланд и Семигалија, додека Естонија била подложена на Руското Царство. Руската експанзија, исто така, довела до освојување на Латвија во текот на 1600-тите години. Во истиот век, Шведското Царство поседувало голем дел од балтичкиот регион и брегот на истоименото море 100 години, до Големата северна војна (1700-1721). Големото Војводство Литванија се споило со Кралството Полска во 1569 година, продолжувајќи да постои до 1795 година, кога Полско-литванскиот Комонвелт престанал да постои.
Трите балтички држави станале дел од Руското Царство како балтички гувернатории до 1917 година.
Дел од територијата, за време на Првата светска војна помеѓу 1917 и 1918 година, била нападната од Германското Царство. По Руската револуција и настаните од светскиот конфликт, трите држави добиле независност во 1918 година заедно со соседното Големо Војводство Финска.
Од 1940 година, балтичките републики биле окупирани од Советскиот Сојуз. Од 1941 до 1944 година, за време на Втората светска војна, нацистичка Германија ги окупирала земјите, кои од 1944 до 1991 година повторно биле окупирани и инкорпорирани во СССР, кој го репресирал секој обид за независност, до својот пад во 1991 година, кога самите повторно успеале да прогласат независни републики, меѓународно признати.
