Инженерите претставија радикална визија за вселенски брод долг 58 километри, дизајниран да транспортира илјадници луѓе на долго патување низ меѓуѕвездениот простор, патување кое, според концептот, би траело дури четири века.
Концептот наречен Chrysalis предвидува вселенски брод во кој би можело да се сместат околу 2.400 луѓе кои никогаш повеќе нема да стапнат на Земјата, ниту тие, ниту нивните потомци. Бродот би морало да биде целосно самоодржлив: би создавал вештачка гравитација, би произведувал храна, би рециклирал вода и воздух и би го зачувал знаењето потребно за опстанок низ неколку генерации луѓе.
Централниот проблем е вештачката гравитација. За луѓето нормално да функционираат за време на повеќегенерациско патување, вселенскиот брод би морало да ротира бавно, но доволно за да генерира гравитација блиску до Земјината, што доведува до огромни димензии од дури 58 км. Таков систем сè уште не постои во пракса, ниту пак денешната технологија може да го изгради.
Теоретскиот модел на брод вклучува цилиндрични сегменти кои ротираат во спротивни насоки за да се намалат механичките напрегања и да се обезбеди стабилна гравитација. Склопувањето на таква структура веројатно би се извршило во една од стабилните Лагранжови точки, каде што голем брод би можел да остане позициониран без голема потрошувачка на енергија.
Chrysalis, според предвидувањата на авторите на проектот, би користел фузиски погон базиран на хелиум-3 и деутериум, технологија која сè уште не е постигната во пракса. Патувањето би траело околу 400 години, со фази на забрзување, крстарење и забавување, но во моментов не постои фузиски реактор способен да напојува толку огромен брод.
Покрај тоа, одржувањето на атмосферата, производството на храна и вода во затворен екосистем во текот на толку долго време претставува огромни научни и технолошки предизвици што денешните лаборатории и системи за тестирање сè уште не ги решиле.
Покрај инженерските проблеми, концептот на брод за генерација покренува прашања за организацијата на општеството кое би живеело во целосна изолација со векови. Предлозите вклучуваат избор на екипаж и обука во екстремни услови, колективно одгледување на потомството и систем за зачувување на знаењето низ генерациите, идеи кои досега не се тестирани во реални услови, пишува Orbitaltoday.
Денес, Chrysalis е повеќе мапа на технолошки пречки отколку реалистичен план за градба, но дава фасцинантен поглед на границите на она што човекот би можел да го постигне во иднина.
