Голема портокалова белоока ајкула беше фатена за време на спортски риболов во близина на Костарика.
Ајкулата е долга 2 метра, а нејзината портокалова боја е резултат на ксантизам, ретка пигментациска состојба што предизвикува вишок жолти и златни тонови на кожата, крлушките или крзното на животните. Иако ксантизмот е забележан кај неколку видови риби, никогаш порано не е документиран кај 'рскавичните риби, група што ги вклучува ајкулите и раите, на Карибите.
Покрај ксантизмот, ајкулата покажала и албинизам, што ги објаснува нејзините впечатливо бели очи. Ајкулите „медицински сестри“/ајкулите-дадилки имаат светлокафена или темнокафена кожа, што им помага да се вклопат во гребените и карпестите живеалишта на морското дно, каде што го поминуваат поголемиот дел од времето ловејќи плен.
„Откривањето на оваа ајкула покренува важни прашања за генетиката и прилагодливоста на овој вид. Дали ова е единствена појава или сигнал за нов генетски тренд кај локалната популација“, се вели во студијата.
Врз основа на големината на ајкулата, истражувачите од Федералниот универзитет „Рио Гранде“ заклучија дека оваа необична пигментација не влијае на нејзиниот опстанок.
Ксантизмот се смета за исклучително редок во животинското царство. Пријавен е кај неколку видови риби, влекачи и птици, но потврдените случаи остануваат ограничени. Кај слатководните риби како што се гупиите, циклидите, па дури и златните рипки, состојбата понекогаш произведува впечатливи жолти морфи.
Исто така, е покажано дека одредени птици, како што се папагалите и канаринците, покажуваат златни пердуви поврзани со ксантизмот, додека повремените извештаи кај влекачите опишуваат невообичаено жолти змии или гуштери.
Бидејќи оваа обоеност ги прави животните повидливи, научниците веруваат дека ксантизмот често ги намалува стапките на преживување во дивината.
Албинизмот, иако е малку попознат, е исто така редок и може да претставува сериозни предизвици за животните што го развиваат.
Отсуството на меланин резултира со бледа кожа, крлушки или крзно, заедно со бели или црвени очи. Во дивината, овој недостаток на природна камуфлажа може да ги направи албино животните полесни мети за предатори и помалку ефикасни ловци.
Состојбата може да ја зголеми чувствителноста на сончева светлина и, во некои случаи, да ја намали веројатноста за наоѓање партнер.
Затоа, фактот дека ајкулата-дадилка, која покажува и ксантизам и албинизам, преживеала до зрелоста го прави ова откритие особено значајно.
Преживувањето на ајкулата во зрелоста, исто така, нуди редок увид во прилагодливоста на видот и покренува нови прашања за морските биолози за генетската разновидност во популациите на карипските ајкули-дадилки.
Ајкулите-дадилки се бентосни предатори, што значи дека поголемиот дел од времето го поминуваат на или во близина на морското дно, често околу гребени и карпести области.
Нивната типична кафена боја им помага да се вклопат во околината, што ги прави потешки за забележување.
Сепак, светлата жолто-портокалова боја на ајкулата би ја издвоила, правејќи го нејзиното преживување во зрелоста особено извонредно.
Не е јасно дали оваа необична боја нуди некакви предности или дали ајкулата едноставно успеала да напредува и покрај тоа што е повидлива.
