На еден од двата големи италијански острови, Сардинија, многу села и помали градови нудат куќи за едно евро и обезбедуваат пари за започнување семејства и бизниси, но и натаму неумоливо се движат кон целосен демографски колапс.
Сардинија денес е дом на нешто повеќе од 1,5 милиони луѓе, бројка која со децении постојано се намалува.
Покрај намалувањето на населението, многу села и помали населби сега се на работ на истребување, бидејќи младите се селат во големите градови, како што е локалниот Каљари.
Најголемиот проблем за Сардинија е стапката на наталитет, или поточно фактот дека овој остров ја има регистрирано најниската стапка на наталитет во Италија, што е 0,91 дете по жена. За да се одржи стабилно населението, жените би требало да имаат просечно 2,1 дете.
Во едно од селата во Сардинија, Барадили, последното дете е родено пред 10 години, а има население од 76 жители.
Ризикот места како Барадили да станат градови-духови го натера островот да се обиде да привлече нови жители.
Брачен пар кој се преселува во село на Сардинија со помалку од 3.000 жители може да добие до 15.000 евра за купување или реновирање на куќа, до 20.000 евра за започнување бизнис што создава локални работни места и месечна субвенција од 600 евра за првото дете и 400 евра за секое дополнително дете додека не наполни 5 години.
Овие стимулации се дел од пакетот против депопулација воведен од регионот. Покрај тоа, постојат и локални итни мерки, како што е понудата на општината Ололаи, која им нуди на новите жители куќи за 1 евро. Сепак, ова не им ги донесе потребните резултати, а сардинските села, како што е Барадали, се соочуваат со сериозни проблеми, пишува Politico.
Пред повеќе од 30 години, селото го затвори своето основно училиште со една училница, каде што локалните деца, на возраст од 6 до 10 години, учеа заедно.
Барадили и околните села се одлучија за ротирачки училишен систем, во кој децата посетуваат настава во три различни села во текот на целата година. Бесплатен автобус ги зема секое утро.
Посета на средно училиште или одење до болница е многу потешко, бидејќи обете служби се оддалечени повеќе од 30 километри.
Друго сардиниско село, Ололаи, стана познато низ целиот свет нудејќи куќи за едно евро. Девет години подоцна, само неколку од 100.000 луѓе кои аплицирале успеале да добијат имот во ова село.
Програмата делува како посредник помеѓу сопствениците на стари куќи, честопати поделени помеѓу различни семејства на наследници, и оние што сакаат да ги добијат за мала сума. Како резултат на тоа, само мал број странски семејства успеале да купат куќа за едно евро.
Во меѓувреме, селото продолжува да губи жители, намалувајќи се од 1.300 кога почна понудата на 1.150 сега.
Студиите покажаа дека куќите од едно евро сами по себе не се доволни, исто како што стимулациите за раѓање деца не се доволни, за да се свртат ефектите од демографскиот колапс.
Исто така, се покажа дека новите сопственици понекогаш одлучуваат да препродадат имот од едно евро по истата цена по која го купиле, бидејќи не можат да си дозволат повисоки трошоци за реновирање од очекуваните или не се задоволни од својот избор.
