За позитивен ефект од вежбањето врз расположението и некои мозочни функции можеби не ни треба напорен тренинг. Ново истражување покажа дека само десет минути многу бавно трчање, со темпо блиску до брзината на одење, може да го подобри расположението и извршните функции на мозокот.
Студијата на научници од Универзитетот Цукуба е објавена во списанието Imaging Neuroscience, а целта била да се утврди колку интензивно всушност треба да трчаме за да имаме мерливи ефекти врз мозокот.
Во студијата учествувале 24 здрави млади луѓе. Учесниците трчале многу бавно на лента за трчање десет минути, со интензитет што одговарал на приближно 35 проценти од нивната максимална потрошувачка на кислород.
Просечната брзина на мажите била околу 5,5 км/час, а на жените околу 3,9 км/час. Со други зборови, ова биле брзини со кои е можно да се оди, но учесниците се движеле со темпо на трчање.
Пред и по активноста, истражувачите го проценија нивното расположение и извршни функции, а исто така користеа и функционална спектроскопија во близина на инфрацрвениот спектар (fNIRS) за да ја следат активноста во префронталниот кортекс.
Резултатите покажаа дека по само десет минути многу бавно трчање, учесниците пријавиле попријатно расположение. Во исто време, тие постигнале подобри резултати на тестот Строоп, кој се користи за проценка на извршните функции како што се вниманието и способноста за потиснување на автоматските реакции.
Зголемена активност е забележана и во делови од левиот префронтален кортекс поврзани со извршните функции и регулирањето на расположението.
Научниците забележале нешто друго интересно. За време на трчањето, тие го измериле движењето нагоре-надолу на главата, карактеристично за чекорот при трчање.
Се покажа дека поизразеното вертикално движење е поврзано со поголеми подобрувања во расположението. Затоа, авторите претпоставуваат дека ритмичкото движење карактеристично за трчањето може да биде еден од факторите што придонесуваат за неговиот ефект врз расположението.
Сепак, ова е само корелација, а студијата не докажала дека ова движење предизвикува промени во расположението.
Резултатите се интересни токму затоа што интензитетот на активноста беше многу низок. Учесниците не мораа да прават напорен тренинг или да трчаат со голема брзина за истражувачите да ги забележат промените.
Авторите веруваат дека многу бавното трчање затоа може да биде достапна форма на активност за луѓе со пониско ниво на физичка подготвеност и за оние кои сметаат дека класичното трчање е премногу напорно.
Ова не е прва студија што покажува дека дури и кратките периоди на физичка активност можат да имаат мерлив ефект врз мозокот. Претходни истражувања од истата група научници покажаа дека десет минути трчање со умерен интензитет можат да го подобрат расположението и извршната функција, додека студија од 2018 година поврза десет минути многу лесна активност со подобро функционирање на хипокампусот, дел од мозокот важен за меморијата.
Резултатите не треба да се толкуваат како доказ дека десет минути лесно трчање се доволни за сите здравствени придобивки што ги поврзуваме со редовната физичка активност.
Студијата беше мала, вклучуваше само 24 здрави млади луѓе, а истражувачите ги разгледаа непосредните ефекти од една 10-минутна активност. Не се разгледувало што се случува по недели или месеци на такво вежбање, ниту дали истите резултати важат за постари возрасни лица или лица со одредени здравствени состојби.
Но, резултатите сугерираат нешто доста охрабрувачко: Дури и многу кратко, многу бавно џогирање може да има непосреден позитивен ефект врз расположението и одредени когнитивни функции.
