Најновите истражувања покажаа дека има биолошка причина зошто повеќе сакате да се излежувате на кауч отколку да вежбате.
Сега кога знаеме каде е проблемот, може да работиме на надминување на инертноста.
Кога станува збор за вежбање, поголемиот дел од нас ќе потрошат повеќе време во објаснување зошто немаме време за вежбање отколку што е потребно да се облечат патики и да се излезе надвор.
Според Американското здружение за здраво срце, потребни ни се 150 минути умерено вежбање неделно за да бидеме витални, но повеќето луѓе не ја остваруваат ни таа цел.
Причината за тоа е дека „сме создадени да бидеме мрзливи’, иако нашите намери се поинакви.
Во едно најново истражување објавено во журналот Neuropsychologia, спроведено на Универзитетот Британска Колумбија, биле регрутирани 29 испитаници и од нив било побарано да гледаат во слики со физичка активност или со неактивност додека носеле електроди што ја регистрирале нивната мозочна активност.
Испитаниците требало да ги поместат нивните онлајн аватари најблиску што можат кон сликите со активност, а подалеку од сликите со неактивност, а потоа обратно. Истражувачите дошле до заклучок дека испитаниците побрзо реагирале кон сликите со физичка активност околку оние со неактивност.
Испитаниците поактивно го користеле мозокот кога ги движеле нивните аватари подалеку од сликите со неактивност отколку кога ги движеле кон нив. Со други зборови, мозокот работел повеќе за да се помести подалеку од седечката слика.
Зошто нашите мозоци се напнуваат на самата помисла за вежбање?
Причината води корени од нашите инстинкти за преживување.
Зачувувањето на енергијата било од клучно значење за преживување на човечкиот род и поради тоа сме биле поефикасни во барањето храна и засолниште, натпреварувањето за сексуални партнери и бегањето од природни предатори.
Ова укажува дека ни е вродено да нѐ привлекува седење и лежење.
Тогаш како да го „измамиме“ мозокот дека треба да вежбаме?
Еден начин е да го убедиме мозокот дека вежбањето е некаков вид игра, односно задоволство, а другиот е да вметнеме повеќе активност во останатата секојдневна рутина (повеќе пешачење, одење по скали).
