Едни го нарекуваат најважното книжевно дело во последната деценија. Други велат дека отвора болни прашања за кои општеството не е подготвено.
Новото книжевно дело „Љубов и Смрт“ од авторот Зоран Спасов-Sоф веќе предизвика силни реакции. Причината, вели авторот, не е во тоа како историјата се раскажува, туку во начинот на кој се чита.
Во романот, Гоце Делчев не е претставен како недопирлив симбол, туку како човек со сомнежи, стравови и морални дилеми. За едни, ова е неопходна зрелост на културата. За други, опасна релативизација на националните митови.
Поддржувачите велат дека конечно се појавило дело што ја враќа историјата во човечка перспектива. Според нив, ваквите книги ја прават нацијата посилна, бидејќи ја учат да се соочи со сложеноста на сопственото минато.
Критичарите, пак, предупредуваат дека ваквиот пристап може да создаде нови поделби и да ги отвори старите рани.
Но, авторот не се обидува да го разурне митот. Тој го човечи.
Романот не поставува прашање дали Гоце Делчев бил херој. Туку каква цена плаќа човекот што станува симбол.
Токму затоа, делото веќе се опишува како книга што не остава никого рамнодушен. И можеби токму тоа е нејзината најголема вредност.
Во време на брзи мислења и лесни судови, „Љубов и Смрт“ бара нешто потешко: размислување.
