Многу парови одлучуваат да останат заедно „поради децата“, верувајќи дека тоа е најдоброто за семејството. Но стручњаците предупредуваат дека ваквиот однос може да направи повеќе штета отколку корист – и за родителите и за децата кои растат во средина без љубов.
Еден од најочигледните знаци е кога партнерите функционираат повеќе како цимери отколку како љубовна двојка. Живеете под ист покрив, но водите сосема одвоени животи – немате заеднички пријатели, спиете во различни соби и разговарате само за децата или домашни обврски.
Клиничката сексологинка Нес Купер го нарекува овој феномен „гнездење“ – кога родителите го делат животниот простор, но се емоционално и физички целосно одвоени.
Односот може да биде на еден од двата екстрема – постојани кавги или целосна тишина. Според д-р Кетрин Хертлајн, постојаните конфликти создаваат стрес кај децата и ги учат на нездрави обрасци, додека целосниот недостиг на кавги е исто толку загрижувачки – означува дека партнерите се предале и се емоционално исклучени.
Недостигот на било каква физичка блискост е јасен аларм – ако не се сеќавате кога последен пат сте се прегрнале или бакнале, односот веќе станал ладен и платонски. Децата кои растат во таква средина не учат како изгледа здрава врска исполнета со топлина и нежност, што може да влијае на нивните идни односи.
Доколку често фантазирате за тоа како ќе изгледа животот кога децата ќе пораснат и ќе си заминат, тоа е јасен знак дека само чекате крај. Таквите мисли ја откриваат желбата за слобода и нов почеток без партнерот.
Парови кои остануваат само поради децата честопати избегнуваат да бидат насамо. Секогаш е потребно „трето лице“ – децата, пријатели или роднини – за да се пополни тишината.
Доколку сите ваши разговори се врзани исклучиво за децата, здравјето и домашните обврски, тоа е знак дека повеќе нема заеднички интереси. Дури и семејните моменти како родендените или празниците повеќе предизвикуваат вознемиреност отколку радост – уште еден индикатор дека врската е празна.
