Високата продуктивност не мора да значи дека сè е во ред. Можно е доследно да ги почитувате роковите, да присуствувате на состаноци и да напредувате во кариерата, а истовремено со месеци да ги игнорирате знаците дека стресот поврзан со работата сериозно влијае на вашето физичко и ментално здравје.
Токму ова е една од стапиците на хроничниот стрес. Проблемите обично не се појавуваат преку ноќ, туку постепено: влошен сон, главоболки, мускулна напнатост, дигестивни проблеми, раздразливост и чувство дека не можете целосно да се опуштите дури ни за време на викендите.
Еден од првите знаци на преоптовареност може да биде промената во квалитетот на сонот. Можеби потешко заспивате, се будите среде ноќ размислувајќи за обврските или се будите наутро чувствувајќи се исто толку уморни како претходниот работен ден никогаш навистина да не завршил.
Со текот на времето, може да се појават и главоболки, мускулна напнатост, стегање на вилицата или дигестивни пречки. Хроничниот стрес може да влијае и на имунолошкиот систем, правејќи го телото поподложно на болести.
Уште еден предупредувачки знак може да биде зголеменото потпирање на кофеин за да го издржите денот или на алкохол за да се опуштите навечер. Проблемот настанува кога она што некогаш било повремена навика, станува речиси секојдневна потреба.
Синдромот на согорување не мора веднаш да се одрази на работниот учинок. Човек може да остане многу успешен, а истовремено да чувствува како постепено „гасне“ одвнатре. Раздразливоста, емоционалната исцрпеност, губењето интерес за хобија и дружење, како и анксиозноста што опстојува дури и за време на слободните денови, можат да бидат знаци дека е премината границата помеѓу вообичаениот работен притисок и хроничниот стрес.
Обрнете посебно внимание на какво било чувство на вина додека одмарате. Ако чувствувате непријатност кога не правите ништо или ако чувствувате потреба постојано да ги проверувате е-пораките и пораките, можно е работата да зазела преголем дел од вашиот живот.
Се појавува загрижувачки модел кога работата станува примарен извор на вашиот идентитет, самодоверба и чувство на лична вредност. Во такви случаи, корисно е да си поставите едноставно прашање: Кој сум јас кога не работам? Ако тешко наоѓате одговор, ако пријателите и хобијата исчезнале од вашето секојдневие или ако повеќе не знаете како да поминете слободен ден без чувство дека треба да правите нешто, можеби е време за промена.
Не е важен само бројот на часови поминати на работа; она што е клучно е дали вашето тело и ум можат да закрепнат по напорен период.
Повремениот стрес е нормален дел од животот и треба да можеме да се вратиме во вообичаената состојба откако тој ќе помине. Проблемот настанува кога чувството на напнатост не исчезнува, дури и по викенд, одмор или период со помал обем на работа.
Затоа, не мора веднаш да носите драстични одлуки, како на пример да дадете отказ. За почеток, може да помогне поставувањето појасни граници меѓу работата и приватното време, доволното спиење, правењето вистински паузи во текот на денот и поминувањето време подалеку од екраните поврзани со работата. Ако симптомите продолжат, се влошат или почнат значително да влијаат на вашето секојдневно функционирање, вреди да разговарате со лекар или со стручно лице за ментално здравје.
На крајот, корисно е да си поставите уште едно прашање: Дали она што го добивам од работата е соодветно на она што секојдневно го вложувам во неа? Ако одговорот е негативен веќе подолго време, можеби е време да обрнете поголемо внимание на сигналите што ви ги испраќаат телото и умот.
