Многу луѓе дури подоцна препознаваат обрасци кои укажуваат дека пораснале во понапорна средина отколку што изгледало.
Психолозите истакнуваат дека препознавањето на ваквите искуства е важен чекор во разбирањето на сопствените реакции и однесување во зрелоста. Подолу се наведени некои од најчестите знаци кои можат да укажуваат на тешко детство.
Имате чувство дека сте им товар на другите
Некои деца развиваат верување дека ги оптоваруваат другите со своите потреби, особено ако нивните емоции биле игнорирани или потценети. Таквото чувство не ја одразува вистинската вредност на детето, но често укажува дека возрасните околу него биле преоптоварени со сопствените проблеми. Последиците можат да продолжат во зрелоста преку чувство на вина или потреба постојано да се прилагодува на другите.
Постојана будност и „одење по јајца“
Некои деца растат во средина каде што постојано го проценуваат расположението на другите за да избегнат конфликт. Ваквата динамика го стресира нервниот систем и го држи во висока готовност, дури и кога нема реална закана. Психолозите истакнуваат дека ова може да доведе до зголемена чувствителност на стрес и конфликти подоцна во животот.
Преземање одговорност за емоциите на другите луѓе
Психолозите го нарекуваат овој модел „парентификација“, односно ситуација во која детето ги презема емоционалните улоги на возрасни. Ова вклучува обид да се смират родителите или преземање одговорност за нивното расположение. На долг рок, ваквите искуства можат да доведат до занемарување на сопствените потреби и прекумерен фокус на другите.
Немање чувство на сигурност во домот
Во некои семејства, постои постојана напнатост или непредвидливост, поради што детето не може да се опушти дури ни дома. Психологијата ја поврзува таквата состојба со трауматскиот одговор на организмот. Последиците може да вклучуваат проблеми со релаксација, спиење и чувство на безбедност во зрелоста.
Чувство на невидливост и неприфаќање
Некои деца растат со впечаток дека не се слушнати или забележани, иако се физички присутни. Таквото искуство може да влијае на самодовербата и начинот на изразување во подоцнежните врски. Психолозите нагласуваат дека ова често води до повлекување и намалување на сопствените потреби.
Прерано созревање
Детството треба да вклучува игра и развој без премногу одговорност, но некои деца преземаат улоги што не им припаѓаат. Ова може да вклучува грижа за другите или преземање семејни одговорности. Ваквите искуства често водат до губење на безгрижноста и зголемено чувство на одговорност во зрелоста.
Сомнеж во сопствените чувства и реалност
Ако чувствата на детето често биле оспорувани или негирани, тоа може да развие недоверба во личната перцепција. Овој модел, познат како гаслајтинг, може да има долгорочен ефект врз самодовербата. Психолозите нагласуваат дека враќањето на довербата во сопствените емоции бара време и свесна работа.
Постојана потреба за одобрување
Децата кои пораснале со условено внимание често развиваат потреба за постојана надворешна потврда. Ова може да се манифестира преку прекумерно додворување на другите или чувствителност на критики. Психолозите нагласуваат дека е важно да се развие чувство на самодоверба независно од мислењата на другите луѓе.
Чувство на осаменост и покрај присуството на други
Детето може да биде опкружено со луѓе, но сепак да се чувствува емоционално дистанцирано. Таквата изолација често произлегува од емоционалната недостапност на лицето кое се грижи за детето. Последиците можат да се пренесат и во зрелоста преку тешкотии во блиските врски и чувство на неприпадност.
