Иако тврдоглавоста често се перцепира како карактерна црта на детето, во многу случаи таа е обликувана од секојдневните обрасци на однесување во нивната околина.
Понекогаш дури и добронамерните навики на родителите може ненамерно да поттикнат отпор кај децата, кои постојано ги набљудуваат возрасните и учат од нивните реакции.
Ова се четири вообичаени грешки во родителството кои може да придонесат за развој на тврдоглавост кај децата.
Еден од најчестите обрасци што поттикнува тврдоглавост е недоследноста. На пример, родителот прво може да каже „не“, но на крајот да попушти откако детето ќе плаче, ќе се расправа или ќе направи напад на бес. Иако ова може да изгледа како најбрз начин да се смири ситуацијата, детето учи дека упорноста може да го промени одговорот на родителот.
Со текот на времето, децата почнуваат да разбираат дека „не“ не е конечна одлука, туку само почеток на преговори. Целта не е да се биде ригиден, туку да се биде јасен и доследен. Ако кажете „не“, важно е да се држите до таа одлука за вашето дете да научи дека границите имаат смисла и не зависат од силата на нивниот одговор.
Кога родителите ја повторуваат истата инструкција одново и одново, како „Заврши ја домашната задача“ или „Стави ги играчките“, со текот на времето ја губи својата важност. Децата учат дека ќе има уште неколку потсетници пред нешто всушност да се случи. Овој модел ненамерно ги учи да го одложуваат она што треба да го направат и да се спротивставуваат сè додека притисокот не стане поголем.
Клучот не е родителите да престанат да даваат упатства, туку да го променат начинот на кој даваат инструкции. Тие треба да бидат кратки, јасни, специфични и да се искажуваат со смирен тон. Ако детето игнорира инструкција, треба да има позната и конзистентна последица, како што е привремено одземање на играчките што не ги спакувало.
Децата се чувствуваат најбезбедно во предвидлива средина. Без утврдена рутина или конзистентни времиња за спиење, оброци, игра и учење, тие може да се чувствуваат збунето и да се спротивстават на обврските. Во такви ситуации, она што може да изгледа како тврдоглавост е всушност одговор на детето на нејасни очекувања.
Од друга страна, структурираните рутини ја намалуваат потребата од постојано повторување на инструкциите. Тие им даваат на децата чувство на контрола во рамките на утврдените граници бидејќи знаат што следува, што може да го намали отпорот. Воспоставувањето конзистентен распоред за оброци, спиење и домашна задача може да биде добро место за почеток.
Секој родител сака да му даде на своето дете избор, но премногу опции можат да имаат спротивен ефект. Децата можат да станат збунети, а понекогаш и тврдоглави. Премногу избори можат да ги натераат да се чувствуваат како да имаат контрола, што може да доведе до отпор кога се турнати до границата или кога не се нуди избор.
Наместо да ги остават одлуките целосно отворени, родителите можат да понудат ограничен број прифатливи опции. На пример, наместо да прашаат: „Што сакаш да јадеш?“, подобро е да прашате: „Сакаш јаболко или банана?“
