Традицијата на вапцање јајца за Велигден датира од многу одамна, а неизоставен дел од празнувањето на празникот е чукањето на вапцаните јајца, што носи посебна симболика, каде лушпата од јајцето го претставува гробот на Исус, а кршењето претставува отворање на гробот и ослободување на Исус.
Јајцата, како симбол на повторното раѓање и новиот живот, биле составен дел од паганската прослава на доаѓањето на пролетта и новиот живот по зимата. Украсените јајца се подарувале на најблиските, а според некои теории овој обичај го преземале христијаните, чиј пролетен празник Велигден го симболизира новиот живот на воскреснатиот Исус.
Според друга теорија, црквата ја прифатила традицијата на вапцање јајца за Велигден од раните христијани од Месопотамија, кои ги бојадисувале во црвено за да нè потсетат на крвта што Христос ја пролеал на распнувањето како жртва за откупување на човештвото.
Денес се достапни разни материјали, бои и техники за украсување на јајцата, а многумина се држат до традиционалниот начин на боење со природни бои, од кои најзастапена е лушпата од кромид. За украсување се користат треви со различни форми закачени со ткаенина, на чие место јајцето ќе остане необоено по варењето во лушпи од кромид.
За различни мотиви, шари или напишани пораки на јајцата се користи стопен пчелин восок пред вапцање или разни игли и ножеви за стругање по вапцањето.
Во нашиот регион, а и во поисточните делови на Европа, обичајот на кршење со јајца на Велигден е широко распространет. Некои текстови го спомнуваат овој обичај уште во XIV век. Овој обичај има посебна симболика каде лушпата од јајцето го претставува гробот на Исус, а нејзиното кршење претставува отворање на гробот и ослободување на Исус.
Заедно со јајцата, симбол на Велигден е и зајакот, како симбол на ново раѓање и плодност, земен од паганскиот празник Еостре, кој го празнувале германските народи.
