Повеќето родители не го губат контактот со своите возрасни деца поради суровост или занемарување. Почесто, врската е оштетена од она што се нарекува анксиозна прекумерна вклученост - хипербудна ангажираност што произлегува од вистинска љубов, желба за помош и скриен страв од губење на врската, според психологот и терапевт Џефри Бернстин.
Кога возрасното дете е заглавено, премногу размислува или ги доведува во прашање своите животни одлуки, одредени родителски однесувања може ненамерно да ја поткопаат почитта и да ја влошат ситуацијата. Значи, еве три работи што ги прават родителите што ги тераат нивните возрасни деца да ја изгубат почитта.
1. Премногу размислувате за нивниот живот - повеќе отколку што размислуваат тие самите
Кога родителите почнуваат да замислуваат најлоши сценарија, како што се прашувањето дали нивното дете ќе се справи или дали некогаш ќе биде независно, тие мисли често се прелеваат во нивната комуникација.
„Тој вознемирен тон, итност и постојана грижа може да се почувствуваат дури и во текстуалните пораки. Возрасните деца потоа не слушаат загриженост, туку притисок, што емоционално ги оптоварува и ги оддалечува“, објаснува Бернстин за Psychology Today.
2. На нивното претерано размислување реагирате со прекумерна сигурност
Кога возрасно дете ќе падне во ментална спирала за врски, пари, работа или здравје, природно е родителите да брзаат да понудат утеха и решенија. Сепак, психологот забележува: „Умерената поддршка може да биде корисна ако детето ја бара, но непоканетото уверување може дополнително да го преоптовари.“
Иако родителот потоа чувствува дека помага, детето често се чувствува погрешно разбрано или дека му се упатуваат лекции, а постојаното „спасување“ го ослабува нивното чувство за способност самостојно да се справи со предизвиците.
3. Премногу сте вклучени во проблеми што не се ваши
„Ако живеете од едно јавување до друго, постојано враќајќи се на истиот проблем или нудејќи решенија што вашето дете не ги побарало, можеби тивко ја губите нивната почит. Преголемата вклученост може да доведе до тоа вашето дете однадвор да изгледа како да се согласува или да попушта, но одвнатре да почне да се дистанцира“, вели Бернстин.
Родителот не е лидер на кризен тим кој мора да го реши секој проблем - дел од животот е да му дозволите на вашето возрасно дете да учи од своите грешки.
