Децата не стекнуваат знаење само преку учење, повторување или објаснување од возрасни, туку главно преку искуство, игра, набљудување и, што е многу важно, слушање.
Меѓу сите форми на рано учење, слушањето приказни има посебно место, бидејќи истовремено развива јазик, имагинација, концентрација и емоционално разбирање на светот.
Кога детето слуша приказна, во мозокот се активираат неколку процеси истовремено. Не е важно само да се разберат зборовите, туку и да се поврзат настаните, да се замислат ликовите и да се разбере причината и последицата. Ова ги зајакнува вештините за работна меморија и способноста за логично расудување.
Особено е важно детето да не прима визуелни стимули додека слуша. Ова значи дека мора само да ги создава сите сцени. Таквото „внатрешно сликање“ го стимулира развојот на имагинацијата и менталното претставување, што подоцна е клучно во учењето да се чита и пишува.
Покрај тоа, слушањето приказни влијае и на развојот на јазикот. Преку приказните, децата учат нови зборови, реченични структури и различни начини на изразување. Ова директно го зајакнува нивниот речник и способноста да се изразуваат.
Еден од предизвиците на современото детство е расеаното внимание. Дигиталниот свет нуди брзи, интензивни и честопати визуелно преоптоварени стимули. Слушањето приказни функционира поинаку, бидејќи бара концентрација, но во исто време е и смирувачко. Кога детето слуша приказна, постепено учи да се држи до еден тек на мисли. Ова е важна вештина за подоцнежните училиштни средини, каде што способноста за концентрација подолг временски период е клучна.
Приказните играат важна улога и во разбирањето на емоциите. Преку ликовите и ситуациите, децата учат за различни емоционални состојби: страв, радост, неизвесност, гордост. Бидејќи не ги доживуваат овие емоции директно, полесно се разбираат и обработуваат на безбеден начин.
Една од најголемите предности на приказните е што им овозможуваат на децата да зборуваат за теми кои инаку се предизвикувачки или апстрактни, како што се односите со врсниците, чувството на исклученост, стравот од нови ситуации или разбирањето на правилата на однесување.
