На сите ни е познат, барем апстрактно, концептот на личен простор.
Според истражувањето на Едвард Хол од 60-тите, кое важи и денес, сите ние сме опкружени со неколку зони на простор, а овие зони можат да се поделат во 4 категории.
Интимен простор: одредува растојание од 15 до 45 см, а во овој простор може да влезат сопружници, деца, романтични партнери, многу блиски пријатели.
Личен простор: се протега од 45 до 120 см и е вообичаеното растојание помеѓу пријателите и на социјални настани како забави.
Социјален простор: започнува од приближно 1,2 до 3,5 м. Поблискиот социјален простор е до 2,5 mм додека подалечниот е од 2,5 м до 3,5 м. Во овој простор комуницираат колегите на работа, купувачите и продавачите и ова е генерално растојанието што го држиме со непознати луѓе.
Јавен простор: се протега од 3,5 м, каде што започнува поблискиот јавен простор, додека растојанието од 8 m подразбира подалечен јавен простор. Во овој простор се одржуваат говори пред поголеми групи, предавања, додека на подалечна дистанца се одржуваат разни говори упатени до народните маси или политички говори.
Според научникот Ралф Адолфс, свеста за просторните нивоа се развива на возраст од 3 или 4 години, а целосно се развива во адолесценцијата. Во истражувањето објавено во 2009 година во списанието Nature, Адолфс и неговите колеги заклучија дека зоните на просторот се дефинирани и изградени во дел од мозокот наречен амигдала, кој е многу активен дури и кога сме во состојба на страв.
Амигдалата се активира кога непоканети влегуваме во нечиј интимен или личен простор и ни укажува како таквото однесување предизвикува силен емотивен одговор кај нас. Неразвиената амигдала исто така може да објасни зошто луѓето со аутизам не можат да го разберат концептот на личен простор.
