По долги години дебата и техничка анализа, Пекинг даде зелено светло за изградба на длабокоморски истражувачки капацитет, кој би можел да го редефинира истражувањето на морето, истовремено зголемувајќи го геополитичкото влијание на Кина во една од областите со најбогати ресурси во светот.
Истражувачкиот објект ќе биде закотвен на 2.000 метри под површината на стратешки важното Јужно Кинеско Море, кое исто така е предмет на бројни територијални претензии. Овој објект ќе стане една од најдлабоките и технолошки најкомплексните подводни инсталации во историјата, а треба да биде оперативен околу 2030 година. Ќе понуди доволно простор за 6 научници во мисии кои траат до еден месец.
Овој објект е познат во научните кругови како „длабокоморска вселенска станица“, а ќе се користи за проучување на екосистеми со ладно протекување, хидротермални отвори богати со уникатни форми на живот, кои содржат огромни наслаги на метан хидрати, познат и како запалив мраз.
Детали за дизајнот на станицата беа откриени од истражувачот Јин Џианпин од Институтот за океанологија на Јужното Кинеско Море при Кинеската академија на науките и неговите колеги, пишувајќи во списанието Manufacturing and Upgrading Today.
Пионерските карактеристики вклучуваат долгорочен систем за поддршка на животот, кој ќе биде потребен доколку научниците сакаат да изградат и да управуваат со постојана мрежа за следење на тековите на метан, како и еколошките промени и тектонската активност.
„Изградбата започнува наскоро“, потврдија Јин и неговите колеги, додавајќи дека станицата е наменета тесно да соработува со беспилотни подморници, површински бродови и опсерватории на морското дно за да се создаде „четиридимензионална“ мрежа за набљудување. Станицата ќе закотви поширока инфраструктурна мрежа, која ќе ја вклучи масивната кинеска оптичка мрежа на морското дно и бродот за бушење „Mengxiang“, кој има за цел да биде првиот што ќе стигне до Земјиниот плашт.
Неименуван кинески поморски научник тврди дека Јужното Кинеско Море станало граница каде што се спојуваат биологијата, геополитиката и инженерството.
Подводниот објект ја сигнализираше промената на Кина од поморски следбеник во лидер, рече тој, додавајќи дека тоа би можело да биде „пресвртница во длабокоморската трка“.
Изворот на енергија останува мистерија, но слични станици од американската и советската ера, како што се американската „NR-1“ и руската „АС-12 Лошарик“, се потпираа на нуклеарни реактори.
„NR-1“ беше пензионирана во 2008 година и достигна длабочина од околу 900 метри, додека рускиот „ривал“ беше способен да нурне и до 2.000 метри благодарение на трупот од титаниум. Сепак, пожар ја оневозможи во 2019 година.
Локацијата на кинеската постројка не е случајна. Јужното Кинеско Море содржи 70 милијарди тони метан хидрати, што е еднакво на половина од докажаните кинески резерви на нафта и гас. Има и минерални наоѓалишта, вклучително и концентрации на кобалт и никел кои се три пати повисоки од рудниците, како и повеќе од 600 видови кои можат да преживеат во екстремни услови, од кои некои имаат ензими клучни за лекување на ракот.
Оваа станица, исто така, ќе ги зајакне територијалните претензии на Кина.
Научниците ќе можат да спроведуваат експерименти во реално време и да ги прилагодуваат протоколите во екстремни услови, што е надвор од дофатот на технологијата за вештачка интелигенција и роботските системи денес.
