Веднаш ќе ви кажеме дека тоа не е оној со Словенија во Крањ. На денешен ден е, но многу години пред Крањ.
Тој пријателски натпревар 1993 година во Крањ е прв со дозвола на ФИФА, прв официјален, но далеку од тоа дека е прв натпревар на репрезентацијата на Македонија.
Веројатно во денешно време ретко кој знае, а уште поверојатно дека ретко кој има жив и се сеќава на таа далечна 1945 година. Да, дури тогаш Македонија имала своја фудбалска репрезентација и за прв пат одиграла натпревар.
Со оглед на тоа што Втората светска војна само што завршила, Македонија, а и останатите држави во склоп на Југославија, била разурната. На фудбал ретко кој помислувал, освен сојузите, кои одлучиле наместо клупско првенство на Југославија да се одигра турнир помеѓу републиките. Навистина интересна идеја благодарение на која Македонија за прв пат добила своја репрезентација.
Се играл нокаут-систем почнувајќи од четвртфинале, бидејќи и немало многу екипи - само 8. Освен шесте републики (Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора, Србија и Македонија) со свои репрезентации учествувале и покраината Војводина, како и Југословенската народна армија (ЈНА). Жрепката одлучила Македонија да игра против Војводина.
Тој 5 септември 1945 година во 14 часот македонските фудбалери истрчале на стадионот „20. октомбар“ во Белград, каде се играле сите натпревари. Не почнал добро тој натпревар за Македонците бидејќи уште во првата минута Силвестер Шереш, Унгарец од Војводина и напаѓач нна МТК од Будимпешта, ја затресол македонската мрежа.
Македонија брзо се вратила во игра кога Јане Јаневски во 7. минута израмнил. Македонецот од белградски Партизан подоцна станал еден од легендите на скопски Вардар. Во 24. минута Војводина го вратила водството откако Благоја Петровски си постигнал автогол. Македонците не успеале да му парираат на посилниот противник, па во 64. минута Шереш со својот втор гол зголемил на 3:1, што на крајот бил и конечен резултат.
За Македонија на овој историски натпревар настапиле: Муарем Рустемов; Стојан Богоевски, Слободан Видовиќ, Микале Мартиновски, Благоја Петровски, Цветан Давидовски, Адамовски (името непознато), Јане Јаневски, Светозар Атанацковиќ, Тодор Балевски и Драган Геров. Тренер бил легендарниот Илеш Шпиц.
Војводина била во силен состав: Чикош; Матејиќ, Вирџил Попеску, Ѓакочевиќ, Станојевиќ, Лазар Живковиќ, Стеван Каранфиловиќ, Бела Палфи (играл за Југославија на Мундијалот 1950), Фрања Хирман, Стојан Михајловиќ, Силвестер Шереш. Ги предводел Мило Огњанов.
Судел Херменегилдо Крањц од Загреб.
Војводина потоа во полуфиналето загубила од ЈНА со 4:3, а шампион станала Србија која со 1:0 во големото финале ја совладала ЈНА.
Најдобриот македонски фудбалер во тоа време, Кирил Симоновски-Џина, играл за репрезентацијата на ЈНА, што драстично ја ослабело македонската репрезентација.
