Немоќната Аргентина на срамен начин се збогуваше со титулата

Аргентина ѝ ја предаде светската титула на Шпанија. Искусната, трофејна генерација предводена од Лионел Меси освои сè од 2021 до 2026 година, а потоа се посрамоти во финалето, иако беа поразени со 0:1 со гол дури во продолжението.

Шпанската „Црвена фурија“ се најдобриот тим во светот, нема сомнение за тоа кога сите алки на тимот се во полн ек, како што беа во нокаут фазата во Канада, САД и Мексико, но таа аргентинска немоќ на теренот се претвори во фрустрација, валкани дуели, физички конфронтации по последниот свиреж на судијата Славко Винчиќ, а ескалираше и на церемонијата на доделување на трофејот кога му го свртеа грбот на новиот шампион.

Фудбалскиот свет остана во чудење, неверица, фрустрација, гнев, разочарување. Аргентина направи сè за да го уништи натпреварот со деструкција, да не прими гол и евентуално да стигне до некоја можност (едноставно не видовме како), а најмногу од сè да стигне до пенали. Тим со такви асови предводен од Лео Меси, со голем потенцијал дури и на клупата, не можеше да поврзе три додавања, секоја топка одеше наназад, о игра, идеја, имагинација немаше ниту „и“, Лионел Меси и Хулиан Алварес беа отсечени. 

Да не беше Еми Мартинес (11 одбрани) сѐ ќе беше завршено во 90-те минути. На крајот, Аргентина, заедно со Костарика (двапати), се единствената екипа од 1966 година што немала ниту еден удар кон голот за 90 минути на Светско првенство, и единствената екипа што имала само еден удар кон голот во финале на Светско првенство и тоа оној на Џулиано Симеоне во 120+2 минута. Тажен крај за Лео Меси, нема да ја намали неговата величина, но ќе остави простор за малку полемики.

Аргентинците отсекогаш биле жестоки борци на теренот, со голема доза на агресија. Доколку е во рамките на фер-плејот, дури и малку претерано, и доколку има судија за тоа, тоа е во ред. Но, она што го направи Леандро Паредес откако влезе на полувреме е за психолошка анализа, а не за фудбалска. Направи сè за да ја разбранува ситуацијата на теренот, да провоцира, Винчиќ лесно можеше да го испрати на ладење. 

Но, тој ги зарази и на другите, па Енцо Фернандес непотребно заработи исклучување, а шлагот на тортата беше однесувањето на Лионел Меси, кој се обиде да симулира исклучување на Марк Кукуреља. 

Кулминацијата на фрустрацијата се случи по натпреварот, кога Аргентинците со физички напад одговорија на шпанските вербални провокации. Паредес (доби црвен картон по натпреварот), Никлас Отаменди и на крај помошникот тренер Роберто Ажала, беа во преден план на скандалозните слики. ФИФА ќе има полни раце работa.

Кога губите, секогаш има мешавина од чувства, од фрустрација, лутина, огорченост, до очај. Меѓутоа, кога сте спортист, кога сте пример за милиони деца низ целиот свет, тогаш мора да се соберете, да ја проголтате гордоста, да ги избришете солзите и да му честитате на вашиот соперник. Особено ако тој соперник, без оглед на целата врева и навреди, ве почитува максимално, прави парада на честа за вас и ви аплаудира.

Сликата ќе остане во аналите на приказната кога Ламин Јамал ​​ќе се приближи веднаш по крајот и ќе го прегрне својот идол Лео Меси. А потоа истиот Меси со своите соиграчи му го врти грбот и не сака да му аплаудира на победникот. Тоа е непростлив гест на примитивизам, непочитување, а особено не во духот на фер-плејот на кој се темели целиот спорт. Срам за крајот на една голема генерација која ја изгуби не само својата круна, туку и својот морален идентитет.