Во долго обраќање преку социјалните мрежи, Кристијано Роналдо детално ги објасни настаните што доведоа до кавга со селекторот Жорже Жезуш и негово напуштање на репрезентативниот камп.
Роналдо ѝ се обрати на јавноста преку објава. Без да даваме наш коментар, го пренесуваме неговото целосно соопштение, преведено, додека најдолу е оригиналот на англиски.
„Како што ветив, решив лично и директно, во прво лице, да ги објаснам околностите околу последниот собир на репрезентацијата.
По Светското првенство 2026, подготвив писмо до португалскиот народ, кое сè уште го чувам, а во кое се наоѓаат зборовите што сакам да им ги упатам кога засекогаш ќе ја напуштам репрезентацијата.
На крајот од турнирот, во авионот на враќање од САД, претседателот на Федерацијата ме замоли и инсистираше да ја преиспитам одлуката за заминување, бидејќи ФПФ сакаше да продолжам.
Веднаш потоа, ме праша за моето мислење околу името на актуелниот селектор, кого го разгледувал заедно со други имиња кои не ми ги откри. Му кажав на претседателот на Федерацијата дека, според мое мислење, тој би бил вистинскиот избор.
Затоа, на денот кога беше објавен актуелниот селектор, искрено бев среќен со изборот. Тоа беше вистинската опција, што го покажуваат и резултатите.
Неколку дена подоцна, добив прв контакт од новиот селектор, кој ми кажа дека би сакал лично да се сретне со мене. Се согласив и договоривме средба за крајот на мојот одмор.
Се сретнавме во Сидаде ду Футебол, каде што мојот клуб ги одржуваше подготовките. Селекторот тој ден ми кажа дека смета на мене и дека моето присуство е од суштинско значење за неговиот проект. Ми го претстави планот за мојата улога. Ми рече дека ќе го играм првиот и последниот натпревар и дека, поради управување со физичката подготвеност, секогаш ќе прави три или четири промени по натпревар.
Во тој момент ја изнесе идејата да не патувам со репрезентацијата во Норвешка и Данска. Предложи да го одиграм првиот натпревар, да останам во Португалија, а потоа повторно да ѝ се приклучам на репрезентацијата пред натпреварот на 'Драгау'.
Веднаш го одбив тој предлог. Ми беше очигледно дека не можам да го прифатам. Иако немаше да играм на натпреварите во гости, сепак бев капитен на нашата репрезентација. Таа привилегија да останам во Португалија не би била добар пример.
На крајот, селекторот се согласи со мојата гледна точка.
На овој разговор присуствуваше и Симау Котињу, спортски директор на Ал Наср, личноста на која актуелниот селектор ѝ одговараше во текот на минатата сезона и еден од луѓето заслужни за неговото доаѓање во клубот во 2025.
Ден пред почетокот на собирот, селекторот дојде во мојот дом во Лисабон, на негово барање, за уште еден разговор со мене. Разговорот беше мирен и сите принципи договорени во август останаа непроменети.
Играв на натпреварот на 'Алваладе' и, иако бев заменет, не направив никаков проблем. Лично му ја предадов капитенската лента на Бруну Фернандеш, без ни да замислам дека можеби ги правам последните чекори како играч и капитен на репрезентацијата. Тој ден најважна ми беше победата. Победата секогаш е добра; во Португалија и за мојата земја, уште подобра.
На ручекот на денот на натпреварот во Норвешка, еден помошник на селекторот дојде до масата каде што групата ручаше и ми кажа дека селекторот сака да разговара со мене.
На мое огромно изненадување, селекторот ме праша дали сум подготвен да одиграм 30 минути. Бев целосно фокусиран на моето физичко закрепнување, интегриран со соиграчите како и секогаш и мислев дека тој ден нема да играм. Немаше никаков проблем.
Ова барање беше надвор од мојот план за физичко закрепнување и тренинг, бидејќи требаше да играм само на четврти на 'Драгау', но се разбира дека реков да. Тој ми одговори дека треба да бидам подготвен, бидејќи ќе играм 30 минути.
Останатото сите го знаат. Се загревав од полувремето, ги гледав минутите како минуваат и никогаш не бев повикан да влезам во игра.
Селекторот не го одржа својот збор.
На крајот од натпреварот, само сакав сè да заврши со победа и да бидам оставен на мир. Не отидов да ги поздравам навивачите. Тоа е пропуст кој е исклучиво моја одговорност и не требаше да се случи.
Им се извинувам на португалските луѓе кои нè поддржуваа таму, им се извинувам на навивачите и им се извинувам на оние што, иако не се Португалци, можеби патувале таму за да ме видат и кои можеби сум ги разочарал.
Четириесет и осум часа подоцна, имавме разговор: јас, селекторот и Симау Котињу, бидејќи тој беше присутен на нашите разговори во август. Тоа беше длабок момент, многу искрен, без никакви филтри. Се согласивме дека постои само еден начин да се затвори ова 'прашање': селекторот да го повтори она што ми го кажа насамо, во присуство на Симау Котињу, но во прес-салата.
Договорот беше едноставен: селекторот да ја започне прес-конференцијата со оваа тема, со цел да ја затвори приказната кажувајќи ја вистината.
Требаше да каже дека никогаш не сум побарал да играм ниту една минута, дека селекторот, и никој друг, ми го предложил планот за овој собир, дека било грешка што ме натера да се загревам, а потоа не ме внесе во игра, и дека доколку тоа се случи повторно, не би го направил истото.
Го завршивме состанокот така што селекторот ме замоли за прегратка, ветувајќи ми дека на прес-конференцијата ќе го каже она што штотуку ми го кажа мене и дека работата ќе биде оставена зад нас. Нема да играм во Данска, а ќе играм на натпреварот на 'Драгау'. Сето тоа во присуство на Симау Котињу, секогаш.
На барање на селекторот, потоа се одржа состанок преку видеоконференција меѓу него, Симау Котињу и Тиагу Кравејру, на кој беше сумирано она што го разговаравме.
Беше изготвен краток документ, кој лично го потврдив и кој, според моите сознанија, му беше доставен на селекторот, како што тој побара.
Прес-конференцијата беше она што е познато: неговиот став немаше никаква врска со нашиот разговор. Слушнав изрази и агресивност за кои верувам дека не ги заслужував, 'надмен' став каков што никогаш не ми покажал, ниту оддалеку, насамо претходниот ден.
Белешките што ги потврдив беа следните:
'Сметам дека е важно, не само затоа што е вистина, да разјаснам неколку работи пред да зборуваме за Данска:
- Јас лично, без никој друг, му предложив план на Кристијано за оваа сезона со репрезентацијата. Тоа беше долг и многу добар разговор.
- Знам колку живее за репрезентацијата и колку ја сака, каква тежина има во светот и, уште повеќе, какво влијание и позитивен придонес имал во репрезентацијата 24 последователни години.
- Планот што му го предложив на Кристијано беше прифатен.
- Тој никогаш не ги доведуваше во прашање моите одлуки. Беше примерен, лојален и професионален.
- Натпреварот во Норвешка не беше дел од планот што го изработив за него. Сепак, почувствував дека физички се опоравил од првиот натпревар и го предупредив дека можеби ќе морам да го искористам. Кристијано се согласи.“
- Направив грешка што натерав некој од големината на Пеле или Марадона да се загрева, а потоа да не го внесам во игра. Ако беше денес, не би го направил тоа.
- За да ја затворам темата: го сакам Кристијано во репрезентацијата. Всушност, не го сакам малку, туку многу. За среќа, и тој верува во мене. Веруваше во мене во Ал Наср, а и тука.
- Во врска со тоа што не ги поздрави навивачите. Веќе разговаравме за тоа. Некој што има одиграно повеќе од 230 натпревари за репрезентацијата, а не добива лекции од мене за љубовта кон Португалија. Тоа беше момент на фрустрација кој не брише ништо. Тој е играчот што потпишува најмногу автограми, прави најмногу селфи фотографии, покажува најмногу внимание кон навивачите. Да не измислуваме проблеми таму каде што ги нема. Кога не сме среќни, реагираме. Тоа е сè.'
Ниту една од овие белешки, според тоа, не бараше од селекторот дури ни да ми се извини.
Ова беше вторпат да не го испочитува својот збор даден пред мене.
Одлучив да го напуштам кампот без да чекам уште едно прекршено ветување. За мене, вистината сè уште е најважната работа во односите меѓу луѓето. Без разлика колку може да боли, кажете ми ја вистината.
Всушност, во разговорот што го имав со претседателот на ФПФ и со селекторот утрото на денот на таа прес-конференција, што тие сигурно можат да го потврдат, повторно им кажав дека, доколку навистина не ме сакаат таму, треба да ми кажат. Сè што требаше да направат беше да бидат искрени со мене. Јас ќе го прифатев тоа и ветив дека ќе подготвиме нешто убаво, како што се надевав дека би можело да се случи, и никој немаше да биде лут.
Се сеќавам како да беше денес. Во еден глас одговорија дека не. Дека моето место е во репрезентацијата.
Никогаш, во ниту еден момент, не сум се мешал во ниту една техничка или тактичка одлука на кој било тренер или селектор во речиси 25 години играње фудбал. Јас само го прифаќам тоа, без разлика дали ми се допаѓа или не, зависно од тоа што ќе предложат.
Ја почитувам одлуката, а кога ќе го прекршат својот збор даден пред мене, чувствувам дека моето место не е таму.
Исто така, им должам извинување на моите соиграчи од репрезентацијата затоа што го напуштив кампот. И покрај целосното нарушување на довербата од страна на селекторот, за што може да посведочи секој што присуствувал на овие разговори, не требаше да го направам тоа. Одговорноста е целосно моја.
Повторно му се извинувам на португалскиот народ, но прекршувањето на дадениот збор, за мене, има огромно значење. Чувствував дека, од тој момент, моето останување само ќе ѝ наштети на групата и го направив она што отсекогаш сум велел дека би го направил доколку не се чувствувам корисно: ги спакував куферите и си заминав.
Последиците од мојот чин мора да бидат проценети и санкционирани од Португалската фудбалска федерација. Верувам дека казната не треба да има олеснителни околности. Јас не сум само играч. Јас сум капитен на тимот, а тоа е отежнителна околност.
Веќе се извинив, но знам дека постапките мора да имаат последици. Како човек кој е во фудбалот, знам дека, без оглед на статусот на секој човек, правилата се исти за сите.
Во оваа смисла, слушнав многу разговори за проштални натпревари, дека морам да имам достоинствено збогување и дека Федерацијата сака да ми ја даде таа можност.
Во животот научив, одејќи гладен и без ништо за јадење, дека никој никому ништо не му дава.
На сите мои навивачи, а природно и особено на португалскиот народ, можам да им ветам дека ќе имаме еден или повеќе проштални натпревари; ќе има време за тоа.
Но, кога размислувам за репрезентацијата, она на што навистина мислам е натпреварувањето. Тоа е она на што мислев на денот кога ми ја соопштија веста за смртта на татко ми. Бев во кампот на репрезентацијата и решив да останам таму до крајот на натпреварот следниот ден. Го направив тоа за мојата земја, нешто што никогаш не би го направил за ниту еден клуб.
Затоа, ако сум физички добро, играјќи за мојот клуб, се надевам и со постигнати голови, откако ќе ја одлежам евентуалната суспензија што ќе ми биде изречена, ќе бидам на располагање, како што секогаш сум бил до денес, да се натпреварувам и да победувам за нашата репрезентација.
Ова, верувајте ми, е најчистата од сите вистини.
Кристијано Роналдо“