Кога на социјалните мрежи се појавија гласини дека Брижит Макрон, сопругата на францускиот претседател Емануел Макрон, наводно го нападнала својот сопруг, реакциите беа брзи — и изненадувачки шеговити.
Наместо згрозеност или повици за одговорност, наводниот инцидент најчесто беше третиран како шега, а многу коментатори се фокусираа на разликата во години на брачниот пар, наместо на сериозноста на наводниот чин. Оваа реакција е во остар контраст со јавната осуда што обично следи по извештаи за насилство од интимен партнер во кои жртва е жена.
Оваа разлика отвора загрижувачко прашање: Зошто насилството во врска често се потценува или исмејува кога сторителот е жена, а жртвата е маж?
Децении наназад, доминантната нарација за семејното насилство се фокусира на машки сторители и женски жртви — што е одраз на пошироки општествени структури што ја поврзуваат насилноста со машкоста, а ранливоста со женственоста. Како резултат, кога жена е обвинета за насилство врз својот партнер, чинот често се отфрла како помалку сериозен, па дури и како повод за шега.
„Општеството е научено да ги гледа мажите како силни и неранливи,“ објаснува д-р Елиза Мартин, социолог специјализиран за родови прашања. „Кога мажот е жртва, луѓето често претпоставуваат дека не може навистина да биде повреден, или дека сам си е виновен. Истата постапка што би била осудена доколку улогите се обратни, тука се исмејува.“
Медиумите имаат значајна улога во обликувањето на овие перцепции. Во случајот со Макрон, насловите го опишаа наводниот инцидент како „наивна кавга“ или момент на „шегување“ меѓу сопружниците. Корисниците на социјалните мрежи го следеа овој тон, одбивајќи да ги сфатат сериозно обвинувањата. Примерите во кои мажот е сторителот на насилството во хетеросексуално партнерство обично се дочекани со сериозност, осуда и повици за правда.
Овој двоен стандард има реални последици. Истражувањата покажуваат дека на машките жртви на партнерско насилство поретко им се верува, почесто се исмејуваат и поретко бараат помош. Многумина ја прифаќаат идејата дека насилството од страна на жена е „безначајно“, иако трпат реална психолошка и физичка штета.
„Потценувањето на насилството од страна на жени не им штети само на мажите,“ вели д-р Мартин. „Тоа ги одржува митовите за родот и моќта и нè спречува да се соочиме со вистинскиот обем на насилството од интимен партнер.“
Додека разговорот за родот и насилството се развива, експертите повикуваат на понијансирано разбирање на насилството од интимен партнер, така што ќе препознае дека насилството може да се случи во било која насока, и дека сите жртви заслужуваат емпатија и поддршка. Смеата што следеше по гласините за Брижит Макрон можеби изгледа без последици, но таа одразува подлабоки предрасуди кои и понатаму го обликуваат начинот на кој општеството гледа и реагира на партнерското насилство.
Сè додека не ги сфаќаме сите извештаи за партнерско насилство сериозно — без разлика на родот на вклучените — вистинскиот напредок ќе остане недостижен.
