Сценарио кое звучи како да е преземено од филмот Dr. Strangelove и вклучува испукување на три нуклеарни ракети по ред кон истата цел, неодамна стана предмет на сериозни воени истражувања во Кина.
Кинеската војска спроведе минијатуризиран лабораториски експеримент за прецизно да ја процени обемот на штетата од таков напад, пишува Futurism.
Иако заклучокот дека повеќекратните удари предизвикуваат многу повеќе уништување од една детонација изгледа очигледен, научниците истакнуваат дека ова е првиот лабораториски тест кој точно ја симулира штетата предизвикана од таков брутален напад. Тие ги објавија своите наоди претходно овој месец во научното списание Explosion and Shock Waves.
Вистинската вредност на ова истражување лежи во собирањето податоци што би можеле да се користат за изградба на поефикасни бункери, способни да издржат такво апокалиптичко сценарио. Ова е прашање од исклучително значење во контекст на растечките геополитички тензии и меѓусебната проценка на воените арсенали меѓу Кина и САД.
Во својот труд, кинеските научници конкретно изразија загриженост за оружје како што е „новата генерација нуклеарни боеви глави со низок принос, кои продираат во земјата“ што ги поседуваат САД и Русија.
За тестот, тимот изгради голема метална вакуумска комора доволно мала за да се вклопи во лабораторијата. Внатре во неа, користејќи гас под притисок, тие детонираа три стаклени сфери закопани во кварцен песок, симулирајќи брза низа нуклеарни експлозии. Целиот процес беше снимен со камери со голема брзина.
За да ја потврдат прецизноста на нивниот метод, научниците прво го рекреираа американскиот нуклеарен тест Паланкин од 1965 година во минијатура. Во тој тест, спроведен во Невада, една детонација создаде кратер со радиус од 36 метри и длабочина од околу 21 метар.
Потоа тие извршија симулација на троен удар. Резултатите покажаа дека таков напад би создал неспоредливо поголем кратер - 114 метри во радиус и 35 метри длабок.
„Резултатите покажуваат дека повеќекратните експлозии значително го зголемуваат радиусот, волуменот и површината на проекција на слободната површина на кратерот во споредба со настаните од една точка, драматично проширувајќи ја зоната на оштетување, при што длабочината на експлозивното закопување длабоко влијае на ефектот“, се вели во студијата.
Ова е отрезнувачки заклучок за секој што дизајнира идни нуклеарни засолништа, бидејќи очигледно имаат исклучително тешка работа пред себе.
