Соединетите Американски Држави и Иран постигнаа договор за двонеделен прекин на огнот, при што Пакистан и неговиот премиер Шехбаз Шариф се појавуваат како клучен играч во преговорите.
Пакистан на тој начин донесе на преговарачката маса две земји кои во претходниот месец, покрај илјадниците ракети и беспилотни летала, разменија и закани за „тотално уништување“ и „бришење на цивилизациите“.
Во изјавите на американскиот претседател Доналд Трамп и иранскиот министер за надворешни работи, Абас Арагчи, Шариф се издвојува како клучен играч во преговорите и личноста која успеа да ги доведе завојуваните страни до договор за прекин на огнот.
Шариф има бурно минато и помина долг пат од локален политичар во 1988 година до личност која успеа да ги донесе Американците и Иранците на преговарачката маса.
Особено интересен дел од неговата политичка кариера се однесува на периодот од 2000 до 2007 година, кога тој и неговото семејство живееја во егзил во Саудиска Арабија, по државен удар во неговата родна земја.
Беше принуден да ја напушти земјата, каде што во тоа време беше вклучен во политиката 12 години, по обвинувањата, врз основа на жалба, дека дозволил убиство на едно лице во регионот Пенџаб, по што беше уапсен.
По неговото ослободување од затвор, Шариф и неговото семејство го напуштија Пакистан, враќајќи се седум години подоцна. Една година по враќањето, тој стана премиер на Пенџаб, а во 2018 година стана лидер на опозицијата, по неуспешната кандидатура за премиер на земјата.
Сепак, во 2022 година ја искористи уставната криза и импичментот на Имран Кан за да стане премиер на Пакистан по повеќе од 30 години политичка кариера. Иако не остана таму долго, имено само до 2023 година, се врати на позицијата лидер на земјата во 2024 година.
Посебен фокус на надворешната политика на Шариф беше градењето односи со сите главни актери, првенствено во регионот на Блискиот Исток. Се истакнува склучувањето договор со Саудиска Арабија, но и организирањето на голем број посети и самити со лидерите на Турција, Обединетите Арапски Емирати, Јордан и други земји.
Во овој контекст, важно е да се спомене фактот дека во 2025 година, конфликтот меѓу Индија и Пакистан ескалираше, при што САД беа еден од медијаторите, што доведе до интензивирање на односите меѓу Вашингтон и Исламабад.
Ова му отвори можност на Шариф да дејствува како медијатор меѓу САД и Иран и да ги искористи дипломатските активности за да постигне двонеделен прекин на огнот.
Со објавувањето на прекинот на огнот, Шариф веднаш најави почеток на преговори за целосно прекинување на војната, и јасно е дека Пакистан, особено во случај на сеопфатен прекин на огнот, ќе биде идентификуван како клучен актер во прекинувањето на конфликтот.
