„Можете да се обидете да го намалите менталниот данок од оваа ситуација, но тоа едноставно станува невозможно.“ По шест недели во Заливот, еден од 20.000 морнари кои се држат како заложници од страна на Иранската блокада на Ормутскиот Теснец е на работ на колапс. Иако кревкото примирје на Блискиот Исток е веќе прекинато, овој работник на танкер за нафта вели дека секоја надеж за непосредно ослободување, ако воопшто ја има, веќе исчезнала, објавува The Guardian.
„Закотвени сме, со десетици натоварени танкери во близина. Никој не се помрднал ни милиметар“, рече членот на екипажот, еден од стотиците луѓе кои имаат јасен поглед на кувајтскиот танкер погоден од иранска ракета пред помалку од две недели од бродови покрај брегот на Обединетите Арапски Емирати.
Само неколку часа по договорот за прекин на огнот, небото над нивните бродови повторно беше преполно со траги од пресретнати ракети. По месец и пол напади со беспилотни летала и извештаи за подводни мини, многу морнари се чувствуваат неподготвени и неспособни да се движат низ теснецот - дури и да им било дозволено.
„Јас дадов отказ точно пред еден месец“, вели морнарот. „Му кажав на капетанот дека не сум подготвен да се движам низ теснецот. Станува збор за безбедност, само за безбедност.“ Тој додава дека поголемиот дел од екипажот на истиот танкер се чувствуваат исто и дека околу 90 проценти од нив сакаат да го остварат своето право да одбијат да пловат. Еден член на екипажот претрпел „ментален слом“ и редовно го проверуваат неговите колеги.
„Не се сомневам дека вакви проблеми, ментални сломови, поради стрес, се случуваат на танкерите околу нас. Телефонските линии за помош се обидуваат да им помогнат на морнарите, но од самиот почеток знаеме дека тоа нема да биде доволно“, рече морнарот.
Откако започна конфликтот, Меѓународната федерација на транспортни работници (ITF) доби околу 1.000 барања од морнари на 300 различни бродови. Околу 20 проценти од нив бараа репатријација. Другите прашања беа за плати или пристап до основни потреби како што се гориво, храна и вода.
По неодамнешниот напад врз кувајтскиот танкер за нафта Al-Salmi, само неколку милји оддалечен, еден морнар се јави на телефонската линија за помош за прв пат.
„Бев преоптоварен и не бев сигурен дали можам да се справам со моите емоции. За мене беше важно да не ме видат како плачам. Помогна тоа што можев сè да му кажам на непознат човек.“
Сепак, советите и охрабрувањето од далечина имаат ограничен ефект, вели Дејвид Аплтон од синдикатот Nautilus.
„Секој прави сѐ што може за да помогне, но она што навистина им треба на овие луѓе е да бидат извлечени од ситуацијата“, рече тој.
„Освен менталниот данок што заканата од насилство го зема врз луѓето - фактот дека практично седите таму како глинени гулаби - тука е и неизвесноста и незнаењето колку долго ќе трае“, додаде Аплтон.
Влошувањето на менталното здравје на екипажите на закотвените танкери ги обнови повиците до сопствениците на бродови да ги заменат со морнари кои се способни за пловење. Според поморските прописи, бродските компании не можат да ги принудат морнарите да работат во опасни подрачја, но секогаш ќе има такви кои се во доволно тешка ситуација за да ја прифатат работата.
„Повеќето од нашите потенцијални замени се украински морнари; оние кои се далеку од дома и трошат пари во европските земји затоа што не можат да се вратат“, рече морнарот.
Бродските компании се должни да понудат двојна плата за екипажот што работи во опасни подрачја. Од нив се очекува да ги пронајдат оние кои се заинтересирани за напредување и да им понудат повисок ранг или оние кои се најдолго на брегот и кои имаат очајна потреба од работата.
„Единствената разлика меѓу нив и нас е изборот. Барем ќе донесат одлука да дојдат тука, без оглед на причините“, рече морнарот. Морнарите се надеваат дека во наредните недели нивниот танкер ќе биде однесен во сидро каде што нов екипаж може да ги замени оние кои не се подготвени или не можат да го продолжат патувањето.
„Капетанот разговараше неформално со нашиот морнар, кој се обиде да го убеди екипажот да остане на бродот до пристаништето за истовар, но тој веднаш одби“, рекоа тие. „По сето ова, не сум ментално способен да извршувам никакви тешки задачи. Ова е најтешката ситуација во која некогаш сум се нашол“, рече работникот. Нема гаранција дека некогаш ќе се врати на море.
„Целиот мој живот работев на танкери. Да заминам значи да фрлам сè што сум постигнал. Но, ако останам на оваа работа, постои можност на крајот да морам да се вратам тука. Ќе можам да ја донесам таа одлука дури по неколку месеци, кога ќе бидам далеку од овој танкер. Кога ќе бидам дома“, заклучи тој.
