Иконата од ерата на диносаурусите, Тираносаурусот рекс, се појавува во сè, од блокбастер филмови до облик на пилешки медалјони. Како суштество кое треба да биде застрашувачко поради гризењето кое ги крши коските или смешно поради неспособноста да ја крене раката за „да пукне“, Т-Рекс ја освои имагинацијата на децата и возрасните.
Еден скелет собори рекорди во 2020 година кога беше продаден на аукција за 32 милиона американски долари (25 милиони фунти). Но, колку навистина го познавате Т-Рекс? Еве ја вистината зад 5 вообичаени заблуди за овој диносаурус.
Научниците веруваат дека Т-Рекс имал одличен вид, и покрај тоа што „Jurassic Park“ ве наведува да верувате во спротивното. Очите на Т-Рекс со големина на грејпфрут можеле да разликуваат предмети со петпати поголема прецизност од соколите и 13 пати подобро од луѓето.
Исто така имале супериорен вид на бои. Како птиците и крокодилите, Т-Рекс можел да разликува повеќе бои на виножитото отколку луѓето и можел да види ултравиолетова светлина. Иако ова создава добра драматична тензија во фикцијата, стоењето во место не би ве сокрило од гладниот Т- Рекс.
Овој мит има свои корени во вистината. Сите птици, вклучително и кокошките, не се само потомци на диносаурусите, туку и самите се диносауруси. Птиците припаѓаат на лозата на диносауруси тесно поврзани со грабливците (вклучувајќи го и Велоцираптор).
Раните птици, како Археоптерикс, имале крилја како модерните птици, но заби и долги опашки како нивните предци. Овие древни птици се појавиле во периодот Јура, милиони години пред еволуцијата на Т-Рекс.
Научниците го идентификуваа предокот на модерните патки и кокошки како Астериорнис со големина на препелица, кој научниците го нарекоа суперкокошка. Сè уште живеел во времето на Т-Рекс. Неколку од овие скромни видови птици го преживеале масовното истребување што ги убило нивните братучеди диносауруси и еволуирале во сите птици што ги знаеме денес.
Т-Рекс, наместо да биде дедо на модерните кокошки, повеќе личи на преголем роднина на сите птици.
Мускулните реконструкции покажуваат дека рацете на Т-Рекс биле силни за нивната големина и имале разумен опсег на движење. Најверојатно биле користени во различни однесувања.
Најверојатните предлози на научниците вклучуваат сечење и држење на плен и комуникација помеѓу поединците Т-Рекс.
Т-Рекс всушност не можел да ги сврти рацете за дланките да бидат свртени надолу, како што вообичаено се прикажува. За да ја подобрите точноста на вашата следна имитација на Т-Рекс, свртете ги дланките една кон друга, како да плескаат.
Со раце долги околу еден метар, рацете на Т-Рекс се поголеми од човечките, но сепак се мали во споредба со нивните тела долги 13 метри. Малите раце се вообичаени кај поголемите тероподи (двоножни, грабливи диносауруси) и еволуирале неколку пати во оваа група. Другите диносауруси од оваа група имале уште помали раце.
Осум метри долгиот Карнотаурус, роговиден предатор од Јужна Америка, имал кратки раце помали од 50 сантиметри.
Ерата на диносаурусите веројатно била подолга отколку што мислите. Т-Рекс живеел на крајот од периодот Креда, непосредно пред ударот на астероидот што ги убил диносаурусите пред 66 милиони години. Стегосаурусот и други популарни диносауруси од периодот Јура, како Диплодокус, живееле пред околу 150 милиони години.
Т-Рекс живеел поблиску до денес отколку до времето на Стегосаурусите. Во времето кога Т-Рекс одел по Земјата, Стегосаурусите веќе биле фосили под неговите нозе.
Идејата дека Т-Рекс можеби имал пердуви е спорна, дури и меѓу палеонтолозите. Постојат докази за пердуви кај многу видови диносауруси, што ги натера некои научници да заклучат дека пердувите биле широко распространети меѓу диносаурусите. Јутиранус, роднина на Т-Рекс, долг 9 метри, е пронајден зачуван со капут од пердуви.
Дали ова значи дека Т-Рекс исто така бил мекан? Всушност, не баш. Некои научници мислат дека целосниот капут со пердуви би го оставил огромниот, топлокрвен Т-Рекс на ризик од прегревање.
Ова мислење го поткрепуваат зачуваните делови од кожата што се наоѓаат на многу делови од телото кои изгледаат лушпести. Иако не знаеме со сигурност на еден или на друг начин, вистинскиот Т-Рекс веројатно бил некаде помеѓу целосно лушпест и целосно мекан.
Науката за бојата на диносаурусите е еден од највозбудливите случувања во неодамнешната палеонтологија. Научниците беа во можност да ги одредат боите и моделите на некои исклучително добро сочувани диносауруси со проучување на фосилизираните капсули кои го содржат пигментот во клетките во пердувите и лушпите.
Иако никој сè уште не открил каква боја бил Т-Рекс, сега знаеме дека диносаурусите имале низа бои, вклучувајќи црвена и блескаво црна и шари како пруги.
